اول از همه اینکه بعد از ۲ سال و ۵ ماه زبون باز کردم نه اینکه اصلا حرف نمی زدم ها  نه اونجوری که

مامی و بابا جونی دوست داشتن حرف نمی زدم آخه آیار (خشایار داداش جونیم)خیلی زود به حرف

اومده به همین خاطر مامی و بابا جونی فکر می کردن من تنبلم  .ولی الانه حرف می زنم با

 صرف تنها یه زمان از افعال مثلا :

بخورم و خوردم و خوردی همه اشون بخورمه با  تشدید روی خ .

خیلی از کلمات رو درست تلفظ می کنم ااما بعضی از کلمات رو اینجوری می گم :

: بُبایل(موبایل) ـ باشین(ماشین) ـ      اِسواک (مسواک) ـ

 یابلو(love you) ـ شی یو (see u)....

این روزا یکی از سر گرمی هام شده بازی کامپیوتری   . صبح ها تا چشم باز می کنم به

مامی می گم بازی کو؟یعنی برام بازی بذار.تو بازیهای کامپیوتری هم باشین و بوتور رو از همه بیشتر

 دوست دازم .فقط کافیه مامی کامپیوتر و برام روشن کنه اونوقت خودم می دونم چه جوری برم تو سایت

 بازی و چه جوری بازی مورد علافه ام رو پیدا کنم..

البته مامی از این موضوع ناراحته چون مرتبا بهم می گه چشمات ضعیف می شه گل پسر مامان و لی

کو گوش شنوا.

من  پرنده ها و سگها را خیلی دوست دارم   .اما یه چیزی می گم به کسی نگین همونقدر که پرنده ها و

سگها رودوست دارم به همون اندازه هم ازشون می ترسم    .

راستی یه چیزی که یادم رفت بگم اینه که تو اسباب بازیها  عاشق باشین و بوتورم     .

ناگفته نمونه که وقتی می آم خونه خاله جونیم عروسکهای نینانا رو می گیرم و باری می کنم .

همین دیشب بود  وقتی نینانا داشت می خوابید عزوسکش و برداشتم و گذاشتم تو کالسکه و

 بردمش پارکو بعدش هم گریه نینانارو در آوردم.

مثل اینکه خیلی حرف زدم

دوستون دارم فد یه دنیا    

واسه اینکه این پستم خسته کننده نباشه چند تا عکس از یک سالگیم ببینین: